Een zee als een verhaal

donderdag 1 juni 2017


DSCF5233

'Meen je dat echt?' stuurde ze me.
'Wat dan?' vroeg ik argeloos.
Uiteraard wist ik maar al te goed waar ze het over had.
Ik ken haar.
Het kind dat zo graag thuis is, met haar ogen rolt en diepe zuchten slaakt als we ergens naartoe gaan.
'Ik wil niet naar zee.' stuurde ze terug.
Ik had niets anders verwacht.
Maar ik zweeg, want het draait toch altijd anders uit.

En zo was de toon gezet.

Een dochter met een pruillip.
Twee enthousiaste jongens.
Een boot.
Handdoeken.
En eten.

Laat in de namiddag.
Bijna avondetenstijd.
Een leeg strand.
Op wat kitesurfers na.

IMG_0488 IMG_0484
IMG_0409 IMG_0431
IMG_0424

Een kwartier op zee.
Harde wind.
En het meisje met kippenvel.
Al een geluk dat ik een moeder ben.
En speciaal voor het kind een lange broek had voorzien.
Ken uw pappenheimers was nooit zo toepasselijk.

DSC_0088

Toen was iedereen gezandstraald.
Of toch de onderste helft van zij die zo verstandig waren om te blijven rechtstaan.
We trokken met ons hele hebben en houden richting duinen.
Dat was ver.
Héél ver.
Onhaalbaar ver, kloeg het meisje.
Maar het lukte toch.
Moh.
Levenslessen op het strand waarachtig.

DSCF5222
DSCF5223

De duinen waren als een veilige haven.
Warm.
Beschut.
Van de weeromstuit had niemand nog koud.
En honger allerminst.
Wie wil er nu eten als er verstoppertje moet worden gespeeld?
Of balletjes moeten worden gegooid van de ene duintop naar de andere?
Moeder, toch.
Eten?
Echt.

DSC_0201 DSC_0194
DSC_0197 DSC_0175
DSCF5199
DSC_0204 DSCF5202
DSC_0150 DSC_0134

Ik zat maar wat te kijken.
Duinen beklimmen laat ik aan jonge benen over.
Meestal toch.
-Tenzij het over wedstrijdjes gaat.
Daar ben ik namelijk altijd wel voor te vinden.-
Maar ook zonder wedstrijdjes:
never a dull moment met deze knaap.

DSC_0140
DSC_0120

En toen werd het donker.
En wilde er niemand naar huis.
Want scenes uit films naspelen is nu eenmaal aantrekkelijker dan douchen en slapen.
Zeg nu zelf.

DSCF5252 DSCF5266
DSCF5267
DSCF5255
DSCF5236
DSCF5298

10 opmerkingen:

  1. Allemaal zo'n eigen karakter, heerlijk vind ik dat, zelfs (of misschien juist) de nukken ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En wat een schoon verhaal is me dat zeg ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die groene maar toch stugge duinen met die kinderlijfjes <3 En ook hartjes voor de foto met de herhaling van de stokvorm in de duinpadvorm. Het lijkt wel alsof wandelaars eerst naar dit beeld keken voor ze het pad uitsleten. Maar die van de jongens samen zijn toch altijd mijn favorieten!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een groot lijf en een serieus gezicht, die knappen oudste, en wat heerlijk dat de duinen het kind in hem loslaten. En wedstrijdjes het kind in iedereen loslaten. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, veel 'spelen' zit er niet meer in. Ik was heel blij om zoveel enthousiasme te zien tov zijn broer en (vooral) zus. De jongens delen af en toe nog een Lego moment, of spelen samen Minecraft op de iPads, maar broer-zus momenten zijn echt een zeldzaamheid aan het worden.

      Verwijderen