Het loopt (weer) lekker.

maandag 22 mei 2017


Dat het hier stil is heeft zo zijn redenen. Geen blogdip - wel integendeel - ook niet teveel reizen - ik blijf 2 maanden thuis, beloofd, er ligt nog genoeg ongeblogds stof te vergaren en bovendien is mijn verlof dit jaar heel beperkt - maar eerder een kwestie van te weinig uren in een dag en daarbij de nodige prioriteiten moeten stellen. Waar het eigenlijk op neer komt: na bijna 15 jaar weer voltijds werken doet wat met uw dagindeling en dan vooral met het avondschema. Waar ik vroeger na de avondshift alle de meeste huishoudelijke taken had afgerond, is er nu voor voetjes-in-de-lucht nog bitter weinig tijd. Is dat erg? Voorlopig niet, ook al moet ik soms eens mijn ogen dicht doen, of keihard op mijn tong bijten (daar is nog werk aan, ik geef het toe) als ik na een dagtaak in een huis terechtkom waar een kinderwervelwind heeft gewoed. Buiten de was en de plas - ik begin stiekem te denken dat dat kweekt, zo'n stapeltje was - is alles onder controle. Olé!

Met mijn nieuwe job vond ik ook een stapel goede voornemens terug die in de loop van 2016 wel in een heel erg onbereikbaar verdomhoekje waren terechtgekomen. Ik rekende het eens na. In 2016 liep ik amper 450 kilometer (ter vergelijking, in 2015 waren dat er +1000), waarvan meer dan de helft in het eerste kwartaal. De rest van het jaar was het huilen met de pet op. En in mijn geval mag u dat heel letterlijk nemen. Op die pet na, dan.

In april startte ik een nieuwe job bij een oude werkgever, wat een mens in een heel comfortabele situatie zet, merk ik. Het voelt heel vertrouwd en toch is de inhoud nieuw en de uitdaging groot. De nieuwe werkplek ligt op fietsafstand, waardoor ik met plezier mijn 20 minuten autorijden ruilde voor 20 minuten fietsen. Dat dat een pak kilometers oplevert per maand, amai! Maar de belangrijkste sportieve uitdaging legde ik opnieuw bij het lopen. Ik was werkelijk met geen stokken meer vooruit te krijgen. Lopen zei me niets meer en 9 maanden lang liep ik alleen als ik met iemand kon afspreken. Ik miste het en ik verafschuwde het idee tegelijkertijd. Maar lopen is verslavend en goed voor de (mentale) gezondheid, dus ik zette het opnieuw op het menu (en dat mag u ook gerust letterlijk nemen, want 'daaaag, lunchpauzes!'), verplicht, drie keer per week.

We zijn 7 weken ver. Ik liep in die zeven weken bijna 200 kilometer. Ik heb de beste collega's en er is Sofie die me op 1 mei leerde dat traag lopen loont en dat er een tempo bestaat waarbij ik zou kunnen blijven lopen. Op moederdag liep ik 15 kilometer, wat traditioneel mijn moederdagcadeau aan mezelf is. Gisteren liep ik er ruim 17, gewoon om eens te proberen waar ik zou geraken en niet eens zo traag als ik van plan was. Die 21 komt dus dichterbij. Niet dat dat een doel op zich is *kuch*, maar het zou wel fijn zijn om dat nog eens te lopen. Al geef ik mezelf nog wat tijd. Minstens 7 weken :)

Zijn er dan helemaal geen nadelen? Toch wel. Mijn nek speelt weer op en sommige lichaamsdelen smelten helemaal weg. Misschien moet ik Josies voorbeeld maar volgen en me ook zo'n trui aanschaffen. En kinehanden vinden. Dat ook.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten